NERDE O ESKİ BAYRAMLAR 

      “Nerde o eski bayramlar” hep aynı tekerleme. Tekerleme haline gelmiş ve hayatımızda kalıplaşmış bir cümle haline geldi. Dün, bugün, yarın ve yarından da sonra devam edecek bir kalıplaşmış cümle. Dedelerimiz anlatırdı o eski bayramlardaki lezzeti. Sonra babalarımız, annelerimiz, sonra bizler , yarında çocuklarımız, yarından da sonra torunlarımız anlatacak…

    Ne olursa olsun, dün , bu gün, yarın ve yarından da sonra, ben çocukluğumdaki bayramları özlüyorum. Günler öncesinden eve uğrayan bayramların kokusunu derin bir nefes çektiğimde alır gibiyim hala. Hala günler öncesinde yapılan temizlikler, mis gibi kokan topraklı evlerin havası, sonra çeşit çeşit yemek, tatlı, börek yapılırdı. Tüm eve hatta tüm köyü saran kokular, komşu mutfağından gelen kokularla karışırdı.

“Ah o nerde o eski bayramlar”? Denilince çocukluğumuzu anımsarız. Sanırım herkeste eski bayramlar denilince benim gibi yeni kıyafet, yeni ayakkabımızı anımsar.  Bayram denilince çocukluğumdaki o eski günlere gidiveriyorum hemen.  Hala avuçlarımın içini kokladığımda kına kokusunu alır gibiyim. Her bayram, bayramdan bir gece önce muhakkak annem kına sürerdi. 

Sonra günler öncesinden alınan kıyafetler. Kırmızı pabuçlar. Toprak evde duvardaki askıya asılan elbisemi , gizliden gizliye pabuçlarımla birlikte alır yastığımın altına koyuvermem hiç çıkmıyor hafızamda. Uyanıp uyanıp elbiselerime dokunmam, işte bunun tarifine cümleler kifayetsiz kalır.
Bayram sabahı erkenden kalkılır. O zahmetli iş başlardı. Ellerime işlenmiş o yemyeşil kınayı yıkamaya başlardım.  Yıkandıkça yeşil kına akar yerine geçen kırmızı renk kendisini göstermeye başlayınca mutlu oluyordum. Biraz fazla gelen kına ve sımsıkı sarmasından dolayı avuçlarımın içi biraz buruşurdu. Buna rağmen kırmızı iki avuç mutlu ederdi beni. Yeni elbise ve pabuçlarımızı giyerdik. Sanki hiç kirlenmeyecek ve de bir ömür boyu giyecekmişiz gibi itinayla korurduk. 

İşte çocukluğumun en güzel anı sonunda geldi. Büyüklerimizin ellerinden öper bayram harçlığını almaya başlardım. Bayramın en güzel anı harçlık almak ve şeker toplamaktı. Sırasıyla aile büyüklerimizin ellerini öptükten sonra hemen komşu ve akrabalara koşardım. Bir önceki bayramdan deneyimli olmamdan gerek ki kimin daha çok bayram harçlığı verdiğini biliyordum ve ilk önce onlarla bayramlaşırdı.
Her kuşak kendi döneminin bayramını mühim sayacak. Bayramlaşmalar önce el öpmeleri, sonra tebrik kartları, sonra telefonlaşma, şimdide internet aracılığıyla yapılıyor. Peki yarın? 

Komşu yerini oteller aldı..Artık büyükler çocuklarının yolunu teknolojide bekler oldular. Bayram tatilleri  yaklaştığı vakit hele ki tatillerin bol olduğu bir ülkede yaşıyorsak hemen hangi şehir yada hangi otele gideceğimizin planını yapar olduk. 

Şimdi ise, bir varmış bir yokmuş, diyerek çocuklarımıza anlatıyoruz geçmişin kokularını.Şimdi ise herkesin arka cebinde “nerde o eski bayramlar ”ı vardır. Artık büyüklerin dahi cebinde şeker yok. Bu tat geçmiş yıllara aitmiş.

 Sorun bayramlarda değil, bayram yine aynı bayramlarımız, sorun değişen bizlerde. Eski tatlar, bir bon bon şeker gibi ucuz mu oluyor yoksa?  NİCE BAYRAMLARA
Ulviye AY
 18/09/2009